Een voltmeter (of spanningsmeter) is een meetinstrument dat kan worden gebruikt om elektrische spanning te meten. De waarden worden aangegeven in volt (V).
Een analoge voltmeter gebruikt een elektromagnetische meter of een draaispoelmeter, die werkt volgens het principe van de galvanometer. De draaispoelmeter meet de stroom door een spoeltje met heel veel windingen van een bepaalde geleider dat in het veld van een permanente magneet kan draaien. De uitwijking wordt door een veer tegengewerkt en een wijzer maakt aflezing van de afwijking mogelijk. De constructie is zodanig dat de draaiing recht evenredig is met de stroom door het spoeltje.
Een voltmeter wordt parallel geschakeld met het object waarover de spanning moet worden gemeten. Een ideale voltmeter beïnvloedt de schakeling niet. Hiervoor moet de inwendige weerstand van de voltmeter oneindig hoog zijn. Dan blijft de door de meting onttrokken stroom nul. Elektrostatische voltmeters voldoen hier aan, hoewel ook deze meters een zekere hoeveelheid lading aan de te meten schakeling onttrekken. Simpele voltmeters hebben een hoge maar niet oneindige inwendige weerstand en belasten het te meten circuit wel.
Door de toepassingen van elektronische schakelingen zoals versterkers en dergelijke in moderne voltmeters kan de inwendige weerstand van deze apparaten in de orde van grootte van mega ohms of zelfs giga ohms komen te liggen, waarmee zij de ideale voltmeter in prestaties aardig benaderen. Voor de opkomst van de halfgeleiders werden buisvoltmeters gebruikt. Ook deze meters hadden een zeer hoge eigen weerstand waardoor de beïnvloeding van de te meten schakeling tot het minimum kon worden beperkt.